logo

  • Αρχική
  • Agenda
  • Προβολή Ταινίας «Κλέφτης Ποδηλάτων» στο Θερινό Σινεμά Ορφέας

Προβολή Ταινίας «Κλέφτης Ποδηλάτων» στο Θερινό Σινεμά Ορφέας

4 1 1 1 1 1 4.00 (1 αξιολόγηση)
05.08.2016

Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο. Για να κρατήσεις την ισορροπία σου πρέπει να συνεχίσεις το δρόμο σου. Ο Αϊνστάιν ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Δεν θα υπήρχε θεωρία της σχετικότητας χωρίς όραμα και αφοσίωση, όπως δεν θα μπορούσες να παραμείνεις «όρθιος» κάνοντας μόνιμα ζιγκ-ζαγκ.

Απλός ρεαλισμός δηλαδή. Αυτή είναι και η λέξη-κλειδί γύρω από τον «Κλέφτη Ποδηλάτων» του Βιτόριο Ντε Σίκα. Ρεαλισμός που συνειρμικά περνάει μέσα και από ένα θερινό πρίσμα, μιας και η δημοφιλέστερη εποχή για τα πολυαγαπημένα μας δίτροχα είναι το καλοκαίρι. Δυστυχώς, όμως, αν συμμεριζόμαστε την άποψη ότι πάντα υπάρχει ένα «αλλά», στο δρόμο μας συχνά θα υπάρχουν εμπόδια.

Ο Αντόνιο Ρίτσι (Λαμπέρτο Μαγκιράνι), όντας άνεργος για πολύ καιρό, καταφέρνει να βρει δουλειά ως αφισοκολλητής στο δήμο της Ρώμης. Βασική προϋπόθεση για τη θέση είναι να έχει ποδήλατο το οποίο και κατορθώνει να αποκτήσει επί τόπου. Μία νέα, πιο αισιόδοξη περίοδος γι' αυτόν και την οικογένειά του έχει μόλις ξεκινήσει αλλά πριν καν προλάβει να συμπληρώσει λίγες ώρες εργασίας, του το κλέβουν και αρχίζει απεγνωσμένα να το αναζητεί παρέα με το γιο του. Η πλοκή του έργου (εμπνευσμένη από την ομώνυμη νουβέλα του Λουίτζι Μπαρτολίνι), όπως καταλαβαίνετε, είναι άμεσα κατανοητή και δεν κρύβει βαθύτερα νοήματα. Ο αγώνας επιβίωσης, όμως, που προκύπτει μέσα από αυτή, είναι γεμάτος από τέτοια.

Στον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ιταλία προσπαθεί να ανακάμψει. Θα ήταν ουτοπικό αν το μεταπολεμικό σκηνικό παρουσιαζόταν πιο ευχάριστα στο πανί απ’ ό, τι στην πραγματικότητα προς τέρψιν των θεατών, μιας και οι στάχτες του διατηρούσαν ακόμη ένα γκρίζο σκηνικό. Αυτό ακριβώς αντιλήφθηκε και ο Ντε Σίκα. Χωρίς να χρησιμοποιεί κινηματογραφικά «φίλτρα» και τεχνάσματα σε βάζει να περπατήσεις τους ιταλικούς δρόμους, να νιώσεις την απελπισία ενός ταλαιπωρημένου λαού αλλά και να διακρίνεις την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μαζί με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι όρισαν τον Ιταλικό Νεορεαλισμό στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’40, βιώνοντας τον παλμό της εποχής και αφήνοντας το στίγμα τους στην μετέπειτα πορεία της Έβδομης Τέχνης (εύκολα διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με την μετεμφυλιακή Ελλάδα και το βαθμό επιρροής του στον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής).

Η σκηνοθετική αντίληψη και ευστροφία χρειάζεται και τους ανάλογους χαρακτήρες για να αποδώσει καρπούς και εδώ ο Ντε Σίκα κορυφώνει την τολμηρή του προσπάθεια. Οι ρόλοι κατανέμονται σε ερασιτέχνες ηθοποιούς, γεγονός που λειτουργεί ευεργετικά στην απόδοση του επιθυμητού, ωμού ρεαλισμού. Συμπάσχεις με την απόγνωση του Αντόνιο, χαίρεσαι με τη χαρά του, αγωνιάς όσο αναζητεί το αντικείμενο της ευτυχίας και κατανοείς τα διλήμματά του. Το κυνήγι στο οποίο τον βάζει ο σκηνοθέτης είναι γεμάτο από τέτοια, όπως και η πραγματική ζωή. Η ψυχική ισορροπία δείχνει να εξαρτάται άμεσα από το δρόμο που επιλέγει κάποιος και εδώ σκεφτόμαστε και πάλι τον Αϊνστάιν. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, όμως, ισχυρή θέση έχει και η ελπίδα η οποία συνοψίζεται στο πρόσωπο του μικρού Μπρούνο (Ένζο Σταϊόλα). Ο γιος του Αντόνιο αποτελεί ξεκάθαρα ένα από τα ισχυρά χαρτιά της ταινίας, καθώς δίνει μία αύρα αισιοδοξίας με την παιδική του αφέλεια και σπιρτάδα. Η σκηνή όπου – αφού έχει κατσαδιαστεί πρώτα από τον πατέρα του – μαθαίνει ότι θα φάνε πίτσα αποτελεί έξοχο παράδειγμα όλων αυτών, παρά την ψυχολογική μετάβαση από το ζενίθ στο ναδίρ στη σκηνή του εστιατορίου που ακολουθεί.

Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης το 1949 χωρίς καν να υπάρχει η αντίστοιχη κατηγορία. Σημείο – σταθμός για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και την εξέλιξή του. Ένας νεαρός με σύντομο ρόλο ως παπαδοπαίδι, που εξελίχτηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες παγκοσμίως επαναπροσδιορίζοντας τη ζωή στην «Άγρια Δύση». Η σκληρή πραγματικότητα και τα παιχνίδια της που κλονίζουν την ηθική σου ακεραιότητα. Η ζωή να γυρίζει σαν τροχός ποδηλάτου και εσύ να καλείσαι να φέρεις σε πέρας τη «βόλτα» σου. Αυτή την Παρασκευή θέλουμε να βολτάρετε μαζί μας για άλλη μια φορά στο θερινό «Σινέ Ορφέας». Η ανταπόκρισή σας στο “Notorious” του Χίτσκοκ απέδειξε πόσο μας είχε λείψει ο χώρος στη φυσική του ιδιότητα, οπότε ας επαναλάβουμε το ίδιο για μία ακόμη, αξέχαστη βραδιά.

Από τον Βασίλη Γκορόγια, μέλος της Κ.Λ.ΑΡΤ

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016
ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ (Ladri di biciclette, 1948)
Σκηνοθέτης: Vittorio De Sica
Ηθοποιοί: Lamberto Maggiorani, Enzo Staiola, Lianella Carell,
Διάρκεια: 96’

ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ «ΟΡΦΕΑΣ»
Ώρα προσέλευσης 21:30
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ